برخوردم.تا شاید اندک حافطه ای بماند که از ادبیات و فرهنگ روستایم غافل نشوم.البته خوانش اشعار
برای کسانی که با لهجه لارستانی آشنایی ندارند اندکی مشکل است.
اول:خلوت روستا شعری از ولی ا...منصوری
که اگو خلوت ته گوشه کناری نخشن وگپ خش خلدوی ناز نگاری نخشن
پنجه ته پنجه و یک دستیت ا دور کمرش سرش الی سنت و حس خماری نخشن
عشق بازی و جوونی چون دوره ی بچگی که اگو ته بچگی ترکه سواری نخشن
برون شر شر و صحراو ا ته جی اشت و گلی خاطره نقل وتی و یادگاری̨ نخشن
دل اگه خش به خش ان فصل بهار اشتو ا دور که اگو شستو پس پیکان باری نخشن
دیسی مجبوس بدنگون به و مشتی ترشو موکسی دوریه زرسایه ی کناری نخشن
نیدون از سادگی و لطف دهات اونکه اگو خلدوی سیب و تمات از پی گاری نخشن
لیتک و رنگینک و تفتون و مهوی خومونی شه حروم هرکه بگو مسقطی لاری نخشن
دگه داو اوشک و خروف کل و پنیرو کار ابه دل شه یه کارادوزوی گو بیقراری نخشن
چدون از بوی خش بروز تل هر که بگو و زبون اچمی شعر بهاری نخشن
دوم:چن دمیل از مهدی غلامیفرد
دلُم شَی بَم فِداغ فصل بهارُش
اَ هر صبح و پسین سجده ی نمازُش
دلُم شَی چُن دُمیل لِی آخُنُی مور
بِبِه تسلیم مو مور سوارُش
خَشِن چُن اُشتری بُم کوه لِشنیز
خوراکم روز و شو خار کُنارُش
دلُم شَی چُن کیَت خونُم لِی هر دیس
کنارُم یار گـَش زرکوی شمالُش
خشِن کُر بَیش ز شیراز و اَ تِی رَهت
رفیق پایَی و هندای هزارُش
خَشِن " طیّار " ، خَشِن وصفِ فداغُت
خَشِن بُکنِش هزار فکر و خیالُش
