خواهش من از دایه های مهربانتر از مادر این است که دست از سر فرهنگ بردارند و اجازه دهند مهربانی و
همدلی در عرصه هنر جاری باشد؛ زیرا دلسوزی این افراد در نهایت به یک برگ رأی ختم می شود.
ویژگی دایه این است که در وهله اول ریاکار است و در درجه دوم تخصص او از مادر در مهرورزی کمتر است.
.........................................................
این جملات مانند پتکی بر سر اصحاب فرهنگ و هنر است.در پس این کلمات هزار حرف تهفته است.
این سخنان کسی است که در چند سال قبل درست در جشن تئاتر مورد اعتراض و هجوم افرادی قرار گرفت
که امسال از آنها تجلیل کرد.متاسفانه مدتهاست فرهنگ و هنر استان بجای عمل با حرف و شعار دست و
پنجه نرم می کنذ.کسی نپیرسیده معیار انتخاب افرادی که در اینگونه جشنها از آنها تجلیل می شود و سکه
های زبان بسته در کامشان فرو می رود چیست و چرا همیشه این افراد تکرار می شوند و همه از یک جنس
هستند ؟آیا هنر استان قحط الرجال دارد یا دستهایی پشت پرده است که برخی ها از آن سود می برند؟
نوشتن در این مورد و نکات کلیدی تئاتر باشد برای بعد.
