هر چه میخواهی ببر اما مبر نان کسی

میشود از اشتباهات دیگران بالا رفت.میتوان جار زد و عیبجویی کرد.

میتوان تهمت زد و نان برید.امروز میگذرد.فردا نیز.اما خدا نکند آه

ستمدیده ای دامان مسخره کننده و تهمت زنی  را بگیرد.

امروز میگذرد.اما شاید فردا نتوانی از آه آن ستمدیده ای که بواسطه

هر انچه در چنته داشتی و نانش را بریدی رهایی یابی.امروز تو با زمین

 و زمان همدست شو  .بگو .بخند ..اما خدا در همین نزدیکی است.

پست و مقام اگر ماندنی بود به تو نمی رسید.خدایی که خودش رزق و

 روزی مورچه سیاهی که در ته چاهی زیر تخته سنگ سیاهی پنهان

است به لطف و کرمش میرساند رزق و روزی انانی که تو در ظاهر

نانشان را بریده ای نیز میرساند.امروز دنیا به کام تو بود و هر انچه

 خواستی کردی.

میتوانستی نکنی .نان کسی را نبری...بریدی..کردی ...

مطمئن باش که"

اتش افروز بود برق نگاهیِ گاهی

ناله ای میشکند پشت سپاهی گاهی

دوستی  نصایح خوبی میکرد.خویشتن دار بود .

علیرغم اینکه میتوانست هم نان ببرد و هم پرده عصمت بندگانی از خدا 

 را به سبب گناه فاحش بدرد چنین نکرد.صبر کرد و به خدا توکل.

چون بنده خدا بود و اعتقاد داشت خداوند پرده عصمت بندگانش را به سبب

گناه فاحش نمیدردپس او نیز چنین نکرد.

میشود با یک گلیم کهنه هم...روز را شب کرد و شب را روز کرد..

زمان در گذر است و عمر ما افتاب تموز.اما..

کاش رویاهایمان یکدم حقیقت میشدند

تنکنای سینه ها دشت محبت میشدند

سادگی.مهر و وفا قانون انسان بودن است

کاش قانونهایمان یکدم رعایت می شدند

اشکهای همدلی از روی مکر است و فریب

کاش گاهی چشمهامان با صداقت میشدند

گاهی از غم میشود ویران دل ما .کاشکی

بین دلها غصه ها .مردانه قسمت می شدند

بهر حال گذشت زمان تجربه خوبی خواهد بود .تجربه ای برای ساختن

 آینده ای بهتر.امروز تو پ را تو در زمین دیگران انداختی و با پیشداوری

کل پنداشتی.غافل از انکه خدا خود بهترین داور است و زمانه بهترین

 معلم..عادت نداشت نفرین کندچشم به اینده میدوزند بچه های ابادی.

اسمان که ابری شود باران هم میبارد.

بزرگان گفته اند"

یکروز رسید غمی به اندازه کوه.   یکروز رسید نشاط اندازه دشت

افسانه زندگی چنین است عزیز   در سایه کوه باید از دشت کذشت..

و این میتواند پایان یک ترازدی تلخ باشد و شاید هم یک نمایش کمدی

برای ... مهم این است که برداشت مخاطب چه باشد.

زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست....