سهم مخاطب از نشریات محلی چقدر است؟این سوالی است که باید بطور دقیق
مورد بررسی قرار گیرد. برخی از مطبوعات در هرمزگان متاسفانه جذابیت زیادی
برای مخاطب ندارند.دلیلش بسیار روشن است.مردم که همواره مخاطبان اصلی
نشریات هستند خواسته ی خود را در مطبوعات جستجو میکنند.بیان مشکلات
و نوشتن واقعیات.وقتی برق منطقه ای از شهر قطع میشود یا تصادف و قتلی
صورت میگیرد مردم در جستجوی علل دقیق آن هستند.و این حق انهاست که
این نیاز را در نشریات جستجو کنند.با بررسی وضعیت نشر مطبوعات و انعکاس
اخبار بخوبی میتوان یافت که بیش از ۹۵ درصد اخبار نشریات محلی مشابه هم
بوده و گاهی کپی برابر اصل هستند.دست به عصا راه رفتن و ترس از اینکه اگر
مشکلات مردم در نشریات بیان شود به قبای مدیر فلان اداره بربخورد و روابط عمومی
نیز سهمیه اگهی را که شاهرگ حیاتی نشریات محلی است قطع کند گاهی باعث
شده که نشریات نتوانند نقد مناسب و منصفانه ای داشته باشند.کافی است یکماه
اخبار ایرنا -ایسنا-فارس و سایر خبرگزاریها را مطالعه و انرا با اخبار نشریات مقایسه
کنید.باور کنید تفاوت چندانی ندارند.گزارش و رپرتاژها نیز هکذا.
بنابراین مردم خواسته های خود را بیشتر در نشریات کشوری جستجو میکنند.
بروز نبودن اخبار-نداشتن مطالب تحلیلی و انعکاس اخبار ارسالی از روابط عمومی ها
نیز یکی دیگر از دلایل این موضوع است.
متاسفانه به علت نبود چاپخانه هرگز نتوانسته ایم اخبار را به روز به مردم منعکس
کنیم.البته میشود با بهره مندی از نویسندگانی که تبحر لازم را در زمینه تحلیل - نقد-
گزارش و ...داشته باشند بسیاری از مطالب را بروز رسانی کرد.
نداشتن تخصص لازم بسیاری از خبرنگاران و نویسندگان که گاهی یک خبرنگار مجبور
است خود دبیر سرویس تمام مطالب نشریه اعم از اجتماعی-اقتصادی-فرهنگ و هنر
و ورزش و .. باشد باعث شده که مطالب نشریات جذابیت لازم را نداشته باشند.
تیراژ نشریات محلی اگر بخوایم دست بالا حساب کنیم در هفته نامه ها هزار
تا هزار و پانصد نسخه و در روزنامه ها تا هفت هزار نسخه میرسد.(شاید هم
۱۰ هزار تا-اینم خیلی دست بالا)
بهر حال نقد فضای حاکم بر مطبوعات میتواند کمک کند به بهتر شدن ان.
در این مطالب نه قصد توهین به خبرنگاران پر تلاش را داریم نه مطبوعات استان.
بلکه هدف ایجاد یک فضایی است برای نقد خودمان.که قدما گفته اند
یک سوزن به خودمان میزنیم و یک جوالدوز به دیگران.
هرگونه نظر و نقد سازنده و حتی جوابیه را نیز با آغوش باز پذیرا هستیم.
وبلاگ فضای بازی است برای بیان دیدگاههای اشخاص در چارچوب قوانین خودش.
امید است که از نقد نهراسیم و از ان جهت بهبود کار هایمان بهره گیریم.
باشد تا ادامه موضوع در نوشته های بعد.....
مطبوعات محلی در هرمزگان دارای قدمتی بیش از ۵۰ سال هستند.بیش از یک
میلیون نفر در این استان جنوبی ساکن هستند.هم اکنون علیرغم اینکه برخی
نشریات نام یومیه را یدک میکشنداما هنوز نتوانسته اند در خور نام استان هرمزگان
باشند.صبح ساحل-ندای هرمزگان نشریاتی هستند که مدتها قبل مجوز انتشار
روزانه گرفته اند اما هرگز اینگونه منتشر نشده اند.۲۲ سال از انتشار اولین شماره
صبح ساحل میگذرد.تازه دوستان امده اند و سه شماره در هفته اش کرده اند.ندای
هرمزگان نیز هکذا.دریا نیز که اینروزها ۵ یا ۶ شماره در هفته منتشر میشود طبق
شنیده ها یی از دوستان ارشاد هنوز مجوز یومیه ندارد و بصورت فوق العاده منتشر
میشود.(باز هم جای تقدیر دارد)
سفیر جنوب(بارز سابق)-صبا-دریای اندیشه-صدف-گامرون-ندای جوان-ارمغان
بندر-مرجان نیز نشریاتی هستند که بصورت هفتگی مجوز چاپ دارند.
متاسفانه مدتهاست نشریات استان با یک عقبگرد مواجه شده اند.
بچز چند نشریه قدیمی بسیاری از نشریات مذکور حتی هفتگی هم منتشر
نمیشوند.و گاهی بصورت ماهنامه در می آیند.اگر به دکه های مطبوعاتی سری بزنید
یا گذرتان به قسمت بارفرودگاه بیفتد گونی های محتوی نشریات را خواهید دید
که شاید تیراژ مجموع آنها به تیراژ یک روزناه سراسری و شاید هم استانی مثل
خبر جنوب شیراز نباشد.
تازه اگر بخواهید خیلی موشکافانه تر به قضیه نگاه کنیم باید گفت انتشار بسیاری
از نشریات محلی بستگی به اگهی ادارات دارد که کی بخواهند و تازه برخی دوستان
هم یک چهار صفحه چاپ میکنند و انهم مطالب اینتر نتی
اینها مقدمه ای بود برای نوشتن از حواشی مطبوعات و نقد این کالای فرهنگی.
اصل مطالب هنوز باقی است.
این را نوشتم برای فتح باب بحث.از نظرات همه دوستان هم استقبال میکنم.
بهر حال دلیلی ندارد که چون خود از اهالی مطبوعات هستیم چشممان را به روی
واقعیات ببندیم.البته بحث تیراژ نشریات-مطبوعات چگونه اداره میشوند.و باقی
قضایا را نیز نوشته ام که به ترتیب مطالعه خواهید فرمود.ذکراین نکته ضروری است
که کامنتهایی تایید یشوند که به دور از سطحی نکری و مسایل غرض ورزانه باشد.
/سوال:۱-تیراژ واقعی نشریات محلی به تفکیک چند نسخه است؟
۲-کدام مطبوعات مدیران مسولشان بر آنهلا نظارت کامل ندارند و فقط اسمشان
در شناسنامه نشریه است؟
۳-چند درصد مطالب نشریات تولیدی است؟
۴-سهم مخاطب (مردم)از مطالب نشریات بیشتر است یا ادارات؟
۵-خبرنگارا یعنی چه و چند خبرنگار واقعی به تمام معنا در استان داریم؟
۶- چرا هرمزگان نباید یک روزنامه با گستره توزیع کشوری داشته باشد؟
در این مبحث با استفاده از نظرات شما عزیران پاسخ این سوالات را در مطالب بعدی
می یابیم.
